اجرا توسط داوید اویستراخ

کنسرتو ویلن اثر ژان سیبلیوس

تاریخ انتشار : ۰۲:۲۹ ۲۴-۱۰-۱۳۹۹

کنسرتوی ویولن در مینور ، اپ. 47 ، توسط ژان سیبلیوس در سال 1904 نوشته شد ، در سال 1905 اصلاح شد. این تنها کنسرتوی وی است. تکنوازی ویولن و تمام بخش های ارکستر صداهای برابر دارند. تکنواز نقش برجسته را در اولین موومان بازی می کند.

تبریز امروز:

 

کنسرتوی ویولن در مینور ، اپ. 47 ، توسط ژان سیبلیوس در سال 1904 نوشته شد ، در سال 1905 اصلاح شد. این تنها کنسرتوی وی است. تکنوازی ویولن  و تمام بخش های ارکستر صداهای برابر دارند. تکنواز نقش برجسته را در اولین موومان بازی می کند. سیبلیوس در ابتدا کنسرتو را به ویلونیست مشهور ویلی برمستر تقدیم کرد ، که قول داده بود کنسرتو را در برلین اجرا کند. با این حال ، به دلایل مالی ، سیبلیوس تصمیم گرفت آن را در هلسینکی برای اولین بار ارائه دهد ، و از آنجا که بورمستر برای سفر به فنلاند امکان نداشت ، سیبلیوس با ویکتور نواژک (1914-1873) ،  یک معلم ویولن مجارستانی ، چک تبار، که در آن زمان در دانشگاه موسیقی هلسینکی (اکنون آکادمی سیبلیوس). اولین نسخه کنسرتو با اجرای سیبلیوس در 8 فوریه 1904 به نمایش درآمد. سیبلیوس به سختی کار را به موقع برای اولین بار به پایان رسانده بود ، و به نواچک زمان کمی برای آماده سازی می داد و این قطعه از چنان سختی برخوردار بود که حتی یک نوازنده با مهارت بسیار بیشتر را به سختی امکان اجرا می داد.. با توجه به این عناصر ،برای سیبلیوس عاقلانه بود که نواچک را انتخاب کند ، که یک معلم بود و یک تکنواز شناخته شده نبود ، و جای تعجب نیست که اولین اجرا یک فاجعه شد.  با این حال ، نواچک نوازده ی ضعیفی نبود که گاهی از او به عنوان رفع مسئله  استفاده می شود. وی اولین نوازنده ویولونی بود که مارتین وگلیوس برای انستیتوی هلسینکی استخدام کرد و در سال 1910 در اولین مراسم چهار ساز زهی سیبلیوس  شرکت کرد که نتایج مطلوبی را دریافت کرد. سیبلیوس این نسخه را منتشر نساخت و اصلاحات اساسی در انجام داد. او مطالب زیادی را که احساس می کرد موثر نیست حذف کرد. اولین بار نسخه جدید در 19 اکتبر 1905 با هدایت ارکستر برلین توسط ریچارد اشتراوس ارائه شد. سیبلیوس در آن حضور نداشت. مجدداً از ویلی برمستر خواسته شد که سولیست شود ، اما او بار دیگر در دسترس نبود ، بنابراین اجرا بدون او پیش رفت ، کارل هالیچ ، رهبر ارکستر ، به جای تکنواز پا گذاشت. بورمستر چنان آزرده خاطر شد كه از نواختن كنسرتو خودداري كرد و سيبليوس آن را دوباره به "فرنس فون وكسي " مجار كه آن زمان فقط 12 سال داشت اختصاص داد. "وکسی" قهرمان این کار شد ، اولین بار در حالی که فقط 13 سال داشت آن را اجرا کرد ،  گرچه نمی توانست به اندازه کافی از پس تقاضاهای فوق العاده فنی کار برآید. نسخه اولیه به طرز محسوسی خواستار مهارت های پیشرفته تکنواز بود. 

***

این کنسرتو  توسط داوید اویستراخ  موزیسین شوروی در فیلادلفیای امریکا اجرا شده است.

 

کاوه  وحیدی آذر

 

 


نظرات کاربران


@