مسیح مهاجری

مکتب مديريتي امام خميني

تاریخ انتشار : ۱۲:۰۳ ۱۲-۰۳-۱۳۹۹

امروز، کساني که درک صحيحي از نيازهاي معيشتي مردم ندارند تصميم‌سازان و تصميم‌گيرندگان مسائل اقتصادي ما هستند. به همين دليل است که اينان هر اقدامي براي حل مشکلات اقتصادي مي‌کنند، نه‌تنها نتيجه‌بخش نيست و راه به جائي نمي‌برد بلکه اوضاع اقتصادي بدتر مي‌شود. کساني که سامان‌دهي امور سياسي کشور را برعهده دارند، با فيلترگذاري‌هائي که در امور مختلف مي‌کنند فضاي سياسي را بسته‌تر و تنوع افکار و آراء را محدودتر مي‌کنند. کساني که تمشيت امور رسانه ملي را در دست دارند، آن را به ظرف محدودي تبديل کرده‌اند که فقط يک جناح و يک فکر و يک نگاه را مي‌تواند در خود جاي دهد و تاب تحمل نظر و رأي ديگر را ندارد. در ميان آن دسته از علماي دين که دستي در امور حکومتي دارند نيز کساني پيدا مي‌شوند که شيوه‌‌نامه‌هاي بهداشتي و ضوابط ستادهاي ملي مقابله با کرونا در ايران و جهان را توطئه‌اي بزرگ معرفي مي‌کنند و در ميان راه‌يافتگان به مجلس قانونگذاري افرادي ديده مي‌شوند که پيشنهاد ختم قرآن در صحن مجلس مي‌دهند درحالي که مردم در انتظار حل مشکلات معيشتي و بيکاري و بي‌عدالتي هستند و مي‌دانند که قرآن را در خانه هم مي‌توان خواند و مجلس، جاي عمل به محتواي قرآن است که اگر مجلس‌هاي ما به این وظیفه خود عمل کرده بودند، امروز جامعه ما 60 ميليون نفر يارانه‌بگير معيشتي نداشت. ما موظفيم براي حفاظت از نظام جمهوري اسلامي که ميراث گران‌سنگ امام خميني و شهداست، در روش‌هاي مديريتي کشور تجديدنظر کنيم. اين تجديدنظر با جابجا کردن افراد و سر دادن شعار و توصيه و رهنمود، صورت نمي‌گيرد. در خود مديران و در دستگاه‌هاي نظارتي بايد تجديدنظر شود و معيارهاي موردنظر امام خميني براي حکمراني صحيح اسلامي به عرصه عمل بيايند. غير از اين، هر کار ديگري فقط فاصله ما با مکتب مديريتي امام خميني را بيشتر مي‌کند.

تبریز امروز:


⬅️ کاري که امام خميني با ريشه‌کن ساختن رژيم منحط و فاسد شاهنشاهي و تأسيس نظام مردمي جمهوري اسلامي در ايران کرد، يکي از مهم‌ترين و سرنوشت‌سازترين حوادث تاريخ اين کشور است. امام به اين دليل موفق به انجام اين کار بزرگ شد که عالم زمان‌شناس و مردم‌شناس بود و نيازهاي جامعه را تشخيص مي‌داد.
خود امام درباره اينکه چه کساني توانائي مديريت جوامع را دارند مطالب جالبي در پيام‌ها، سخنراني‌ها و نامه‌هاي خود دارد که يکي از آنها اينست:
«در حکومت اسلامي هميشه بايد باب اجتهاد باز باشد و طبيعت انقلاب و نظام‌‎ ‌‏همواره اقتضا مي‌کند که نظرات اجتهادي - فقهي در زمينه‌هاي مختلف ولو مخالف با‌‎ ‌‏يکديگر آزادانه عرضه شود و کسي توان و حق جلوگيري از آن را ندارد ولي مهم‌‎ ‌‏شناخت درست حکومت و جامعه است که براساس آن، نظام اسلامي بتواند به نفع‌‎ ‌‏مسلمانان برنامه‌ريزي کند که وحدت رويه و عمل ضروري است و همين‌‌جاست که‌‎ ‌‏اجتهاد مصطلح در حوزه‌ها کافي نمي‌باشد بلکه يک فرد اگر اعلم در علوم معهود‌‎ ‌‏حوزه‌ها هم باشد ولي نتواند مصلحت جامعه را تشخيص دهد و يا نتواند افراد صالح و‏ ‌‏مفيد را از افراد ناصالح تشخيص دهد و به طور کلي در زمينه اجتماعي و سياسي فاقد‌‎ ‌‏بينش صحيح و قدرت تصميم‌گيري باشد، اين فرد در مسائل اجتماعي و حکومتي مجتهد‌‎ ‌‏نيست و نمي‌تواند زمام جامعه را به دست گيرد». (صحيفه امام، جلد 21، صفحه 177 و 178)
در اين جملات، نگاه باز به مسائل از يکطرف و داشتن شناخت صحيح از مصالح جامعه و مردم از طرف ديگر، دو شرط مهم زمامداري دانسته شده‌اند. تکيه امام بر اجتهاد در مسائل اجتماعي و حکومتي براي کساني که مي‌خواهند مديريت و حکمراني را برعهده بگيرند، نگاه ايشان به ويژگي لازم براي تمام کساني که از حوزه و دانشگاه و ساير لايه‌هاي اجتماعي درصدد مسئوليت‌پذيري برمي‌آيند را نشان مي‌دهد. به عبارت روشن‌تر، اجتهاد مصطلح در حوزه‌ها براي عهده‌دار شدن مسئوليت کافي نيست کمااينکه صاحبنظران و متخصصان دانشگاهي يا صاحبان تجربه در فنون مختلف در صورتي که فاقد قدرت درک مسائل اجتماعي و حکومتي باشند نيز صلاحيت عهده‌دار شدن مسئوليت‌هاي حکومتي و زمامداري را ندارند.
با اين معيار اگر به سراغ بررسي وضعيت مسئوليت‌ها در بخش‌هاي مختلف کشورمان برويم، به اين نتيجه خواهيم رسيد که ما از آنچه امام خميني براي زمامداري در نظر داشت، فاصله زيادي داريم. امروز، کساني که درک صحيحي از نيازهاي معيشتي مردم ندارند تصميم‌سازان و تصميم‌گيرندگان مسائل اقتصادي ما هستند. به همين دليل است که اينان هر اقدامي براي حل مشکلات اقتصادي مي‌کنند، نه‌تنها نتيجه‌بخش نيست و راه به جائي نمي‌برد بلکه اوضاع اقتصادي بدتر مي‌شود. کساني که سامان‌دهي امور سياسي کشور را برعهده دارند، با فيلترگذاري‌هائي که در امور مختلف مي‌کنند فضاي سياسي را بسته‌تر و تنوع افکار و آراء را محدودتر مي‌کنند. کساني که تمشيت امور رسانه ملي را در دست دارند، آن را به ظرف محدودي تبديل کرده‌اند که فقط يک جناح و يک فکر و يک نگاه را مي‌تواند در خود جاي دهد و تاب تحمل نظر و رأي ديگر را ندارد. در ميان آن دسته از علماي دين که دستي در امور حکومتي دارند نيز کساني پيدا مي‌شوند که شيوه‌‌نامه‌هاي بهداشتي و ضوابط ستادهاي ملي مقابله با کرونا در ايران و جهان را توطئه‌اي بزرگ معرفي مي‌کنند و در ميان راه‌يافتگان به مجلس قانونگذاري افرادي ديده مي‌شوند که پيشنهاد ختم قرآن در صحن مجلس مي‌دهند درحالي که مردم در انتظار حل مشکلات معيشتي و بيکاري و بي‌عدالتي هستند و مي‌دانند که قرآن را در خانه هم مي‌توان خواند و مجلس، جاي عمل به محتواي قرآن است که اگر مجلس‌هاي ما به این وظیفه خود عمل کرده بودند، امروز جامعه ما 60 ميليون نفر يارانه‌بگير معيشتي نداشت.
ما موظفيم براي حفاظت از نظام جمهوري اسلامي که ميراث گران‌سنگ امام خميني و شهداست، در روش‌هاي مديريتي کشور تجديدنظر کنيم. اين تجديدنظر با جابجا کردن افراد و سر دادن شعار و توصيه و رهنمود، صورت نمي‌گيرد. در خود مديران و در دستگاه‌هاي نظارتي بايد تجديدنظر شود و معيارهاي موردنظر امام خميني براي حکمراني صحيح اسلامي به عرصه عمل بيايند. غير از اين، هر کار ديگري فقط فاصله ما با مکتب مديريتي امام خميني را بيشتر مي‌کند.


نظرات کاربران


@