روستایی در درون غار!

زندگی درغارهای چینی!

تاریخ انتشار : ۰۱:۴۲ ۲۶-۰۲-۱۳۹۷

وقتی راهزنان در منطقه دورافتاده جولان می دادند و چین مدرن هنوز سرپای خود نایستاده بود ، روستائیان پناه خود را در زیر زمین و غار های منطقه ژونگ در نزدیکی ویتنام امروزی یافتند ! آنها فقر و انزوا را بر زندگی پرمخاطره ترجیح دادند و اکنون سال هاست که این زندگی در غارها منطقه ژونگ ادامه دارد.این منطقه از مناطق بسیار فقیر چین است ؛ تنها راه و گذر آن به خارج از محدوده آن فقط راه های پیاده رو در میان کوه هاست.یک ساعت کوه پیمایی و گذر از منطقه استپی لازم است تا به جاده رسید!

کودکان در حال نظافت لباس های خود در آخر هفته هستند
 
ساکنین غار در حال قدم زدن در داخل آن هستند 

 دولت ایالتی می خواهد ساکنان غار ژونگ به بلوک مسکونی نزدیک به خانه فعلی شان منتقل شوند : خانه های کوچک با دیوارهای سفید و قاب پنجره های چوبی که تقریبا 10 سال پیش احداث آن به پایان رسیده است.

مقامات می گویند که ساکنان مراقبت مناسب ازغار را نداشته اند و آن محل را برای ساکنان نامناسب اعلام کرده اند وگفته اند که دولت باید روستا را تحت نظارت قرار دهد،این منطقه  توسط اداره گردشگری رودخانه گتوی، به عنوان یک جامعه محافظت شده ذکر شده است. آنها برای هر ساکن 60،000 رنمگین یا حدود 9،500 دلاری پاداش  برای ترک غار اختصاص داده اند. تنها پنج خانواده موافقت کرده اند که از غار خارج شوند .

18 خانواده باقی مانده است که به شدت به خانه های خود در داخل غاروابسته اند . آنها می گویند که خانه های جدید بسیار کوچک هستند و  زمین هایشان با این کار از دسترس شان خارج خواهد شد  و تنها به علت اتصال تاریخی خود به غار می بایست حق مستقل خود را در کنترل اقتصاد کوچک گردشگری شان باید داشته باشند.

وانگ کیگو، رئیس روستای محلی که نخستین خوابگاه درون غار را تاسیس کرده است  می گوید: "ساکنان این غار باید مدیران گردشگری در اینجا باشند، صرفنظر از اینکه ما به انها پول بدهی یا خیر".

هم زمان با صحبت های وی ، همسرش یک غذای بخارپز تهیه شده از گوشت دودی و سبزیجات محلی دره را تهیه کرد.

پس از همه، آقای وانگ اشاره کرد، "بهترین چیز در مورد این غار، ساکنان و حیات در آن است."

 
 
وانگ کییکی در زمینه های تراس بندی زیر غار ژونگ مشغول به کار است. ساکنان غار عمدتا از محصولات زراعی مانند ارزن و پرورش حیوانات گذران زندگی می کنند.
 
 
پایان ناتمام سیستم نیمه ساخته شده کابل کشی که قرار بود گردشگران را به غار ژونگ برساند. برخی از ساکنان محلی می گویند که پروژه، که قرار بود در سال گذشته تکمیل شود، پس از اینکه پول سرمایه گذار تمام شد ،متوقف شد.
حتی ساکنانی که در فکر خروج از غار هستند ، تصور کم بودن پول دریافتی را دارند، آنها می گویند که 9،500 دلار برای هر یک نفر پول چندانی نیست، به خصوص چون بسیاری از آنها سالمند هستند و در تنهایی وابستگی بسیاری به غار دارند ،این به این معنی است که اگر آنها جامعه ی غار را ترک کنند احساس جدا شدن می کنند. آنها هنوز به زمین های مجاور خود متکی هستند که می توانند ارزن و سبزیجات را که در آنها رشد می کنند پرورش دهند.
روستاییان نیز در مورد کیفیت مسکن جدید شکایت کرده اند و گفته اند که این خانه ها بسیار کوچک و نامناسب است.
در طول دهه 1980، افراد دیگری که اغلب غار ژونگ را بازدید می کردند از مقامات محلی و مقامات دولتی بودند که برای اجرای سیاست "یک کودک" در چین اقدام به کنترل غارها می کردند. این کنترل تولد در میان روستاییان که فرزندانشان در کنار والدین خود در زمین ها و دامداری ها مشغول به کار هستند، عمیقا ناخوشایند است.
آقای وانگ گفت که در این سال ها نقض کنندگان این سیاست گاهی اوقات برای سقط جنین و عقیم سازی مجبور شدند.
بزرگترین تغییر در تاریخ غار، معرفی برق به غارنشینان در سال 2002 بود.
 یک تاجر ثروتمند آمریکایی از مینه سوتا، فرانک بددور جونیور به تنهایی مسئولیت و هزینه انتقال برق را به غارها تقبل نمود.به طرز شگفت انگیزی، دولت چین از زیر بار انتقال برق به منطقه شانه خالی کرد. 
 
یکی از ساکنین گاو های خود را به خانه های جدیدتر غار، که با بامبو بافته شده است، می برند. 
 
یک مرد در خانه ساخته شده اش از بامبو در داخل غار

فرانک بدمور جونیور، یک تاجر آمریکایی از مینه سوتا که برای اولین بار در سال 2002 از غار بازدید کرد و تامین مالی برای آوردن برق به غار ژونگ  را عهده دار شد.

 آقای بددور برای اولین بار در سال 2002 از غار ژونگ دیدار کرد و در نهایت بعد از چندین بار رفت و برگشت ده ها هزار دلار برای اتصال غار به شبکه برق منطقه تخصیص داد.

با پشتیبانی مداوم مالی او همچنین یک مدرسه و یک حمام عمومی در منطقه ایجاد شد.او حیوانات و کمک های دیگری را نیز به روستاییان تحویل داد که به طور چشمگیری کیفیت زندگی آنها را افزایش داد.

اما در سال 2011 مدرسه توسط دولت محلی بسته شد و روستائیان مجبور شدند کودکان حتی با 5 سال سن خود را به مدرسه شبانه روزی با دو ساعت فاصله بفرستند، 

آقای بددور در سال 2007 در سن 83 سالگی فوت کرد. ارتباط احساسی او با روستا هنوز هم برای روستاییان پر رمز و راز است، 

وانگ کیسی، 39 ساله، یک کشاورز که همچنین یک فروشگاه عمومی کوچک را در خانه اش در غار مدیریت می کند، می گوید که ممکن است جوانان به عنوان کارگران مهاجر از روستا خارج شوند اما بسیاری از آنها به دنبال بازگشت و الحاق به خانواده هایشان هستند.

او می گوید: غار "مانند خانه ما است".

وی می افزاید: "آب و هوا درون غار شگفت انگیز است. آنجا به نظر شبیه بهشت می ماند!".

 

گزارش از نیویورک تایمز 

ترجمه : وحیدی آذر

 

 

 

 

 

 
 
@